تمام شد....

               من  دیگر به بازگشتت امیدی ندارم....

                            دوباره زندگی خواهم کرد.......

       هممون خودخواهیم همش به فکر خودمونو دنیای کوچیکو نموری که برای خودمون ساختیم هستیم

شاید به این فکر می کنیم که کی و کجا می تونیم یه آدمو خرد کنیم؟؟؟؟؟؟

         وای که چه ساده شدیم

                              چه بی ارزش؟؟؟؟؟؟

خیال می کنیم با شکستن دل یه آدم شاد که نه آروم می شیم...

   ولی خوب می دونیم آروم نمی شیم....

                      فقط مثل یه معتاد با یکبار      عادت می کنیم که....

          به روزهایی که همین نوشته ها محرومم خواهند کرد

                     من زنده ام به امید مرگ

           بعضی از بچه هامون قبول شدند

                               بعضی ها فقط مجاز

                     و بعضی .....

                               و بودند کسایی مثل من که منتظرند تاسال دیگه...

                                  اینو نوشتم که برام دعا کنید...

       من به نام او آبی شدم

   آبی ترین آرزو....................

     به امید اینکه شاید روزی بهترین شوم

                    من

  نمی دانم...               برای رسیدنش آرام می مانم

 من دوباره متولد شدم.....

                               عاری از هر نگاهی......!!!!!

                              به آسمان خیره شو       مرا خواهی دید.....

                  می روم وشاید هم برگشت....

                روزگاریست دست باد شانه هایم را  نمی لرزاند

                            آرام آرامم

             ساده خواهد آمد و زود فراموش

             هرچه هست                      باید باشد

                               این وجود من و توست

                         من عاشق شدم

              تنهای تنها...

            و این تمام دنیای من بود.....

                                من به وسعت خیال خویش می اندیشم

                                                    به آفتابی ترین روز.....

                       کاش می شد پروانه بود.......

    هزار بار صدایش را تکرار...

                         و امروز که می خواهم  تکرار کنم خواسته ام را...

                                    آه می کشم....

                                    و هزار بار ارزو کردم او را

                                     دیگر تمام شد

  مثل همیشه پر از شوق فریاد

    من آرام تر از سکوت

 ستاره های آبی سکوت

                           من به تمنایی رسیدم

   که آسمانش همه راز است و نیاز

  به نگاه هایت شاید دل خوش کرده بودم...

 امروز به آرامش آسمان ایمان آوردم ...

  نمی دانم ... شاید دیگر هیچ گاه .....

       مدت هاست که تمام شده...

                                                ساده وآرام 

                      فراموشت کردم   

شاید پرنده ای پر نزد

 شاید غروبش دل گیر باشد...

 وشاید دل من به اندازه پروانه ها  

             برای خندیدنت تنگ شده باشد...

                              آسمان من آبی خواهد شد

  ومن هنوز هم به این می اندیشم که شایدبازهم....

  به تو و به آسمانی ترین خواسته ات ایمان دارم... 

  تو شاید به آسمانی دیگر پرواز خواهی کرد....... ومن

     هنوز هم به زمینی شدنم پایبندم...

 به نام ؟؟؟؟

 من تمام شدم دیگر نوشته هایم آرامم نمی کنند

                    یک نفرگفت که هنوزهم  شاید ...

           باورم نمی شود...

             من ؟؟؟؟

                               یک نفر ...

                            راستی هنوز هم به فردا طعنه می زنی؟؟؟

                    شاید دیگر نگاه هایت را نبینم....

                          و باز در این سر سرای شلوغ تنها خواهم شد...

                            بمان ...

                                 به امید تو خواهم نوشت.... و

                                  شاید دیگر هیچ وقت....

  من باز هم دلم به حال ستاره ها سوخت...

              آرامش عجیبی دارد

                                    چه آرام خوابیده است

                  آن دو دست سبز جوان را می گویم....

  باورم نمی شود

                      من باید جدا شوم از این همه تکرار

           و آیا باز هم می شود به بوسه هایش آغشته شوم؟؟؟؟

                   نمی دانم ... زود خواهم رسید....

گاهی یک سوال مرا آزار می دهد.....

       به خودت بگو که او دیگر نمی آید...

           آسوده بخواب ....هنوز هم کابوس رویاهایشی....

 من به تو خواهم رسید

به آرامشت غبطه می خورم...

       به زیبایی چشمان تو...

     باورم کن                    من هنوزم چشمانم را به باران عادت میدهم

   شاید به بهانه ی آن من به آسمان بتوانم برسم...

 تو به آن نور خواهی داد  ومن اشک هایم ... پاکش می کنن..

آبی خواهد شد اگر بباری

                  آبی خواهد شد اگر...

                                      نه .....

                                             من تنها کا فیم...

 چرا من به آرامش مرگ نزدیک نمی شوم ؟؟؟؟

   خسته از این همه نگرانی

چه دنیایی... آبی ترین روزها در انتظارت نشسته اند

 چه آرامش زیبایی!!!!      پر از هیاهوی رسیدن...

 من آبیم      آبی

کاش می شد ...........

 من همینم پر از احساس ناب یک جوان

                     کاش بمانم..

      کاش تنهاییم دورم نکند از رسیدن به اوج پرواز

                                این همه احساس؟

 هر روز به خودمان قول می دهیم که لااقل امروز خوب شروع می کنیم...

                      ولی هیچ وقت از خودمان نپرسیدیم که

                  تا کی بی تفاوت باید ماند؟؟؟؟؟؟؟؟؟

          من هنوزم ایمان دارم به آمدنت......

           یادش به خیر...

       راستی گاهی چه زود دیر می شود

                                                                   کوله بارت را بسته ای؟

                     باید رفت!   

                                     آرام باش

    دنیا هنوز پر از روییدن است!!!!!!!!!!

 می دانم       من سنگ دل نیستم

        من از شب رها شدم   ولی هنوز ستاره های ایمان را دارم

                     آماده ام کن برای روزهای آفتابی ات

                                 چه زود می شود تو را به یک نگاه عاشق کرد

                وچه آرام چشمانت در انعکاس پنجره نمناک می شوند

                                    آرام باش....

                     من هنوز هم آفتاب را می پرستم... 

     سرشار بودم از خنده... سرشار از تمام احساسات پاک

          ولی دیگر    

            گویی دستانم هم از نوشتن بیزارند

                    مدتی ست نمی توانم بنویسم  

    نمی خواهم که بنویسم

                                    آن همه احساس شاید به یک نگاه وابسته بود

                    آسمانی ترین نگاه ...

                            کاش کمی آسمانی بودم :

            پرواز می کردم تا اوج    می نوشتم تا عرش 

                                   عاری بودم از تمام نگاه ها

مریم  چه لطیف چه آرام...چه پاک

   و چه دوست داشتنی

                 نامم را فرشته ها بوسیدند ...

      و من به نام پاک ترین گلها مریم شدم.......

 نه...

 می دانم حیاط خانه یمان آنقدر کوچک است که نمی توان آسمان به آن بزرگی را دید

      صدای باران می آید ...

  من به آرامشش نیاز دارم

                     کاش کمی به ابرها نزدیک تر بودم

                                    من صدای باران را می پرستم و 

                                        به نوازش هایش ایمان دارم

                                   دستانم ناتوان است از بوییدن یک شاخه گل 

                                      کاش کمی زیبا تر بودم   

            پر از خاطره....

 من شاید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                       راستی کسی دیگر از من نمی پرسد که چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                      چرا چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 من !!!!!!!!!!

 من خسته نیستم

            من هنوز ایمان دارم

 من؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                       ولی من هنوز از فردا می ترسم.....

   هنوز هم اشکم را از مادرم پنهان می کنم

                          دستان خالی و پوچ

         چه خوش خیال که فردا می آید......

               دنیا پر از روییدن است

                     پس ایمان داشته باش