یک هزاروسیصدوشصت وشش بار نفس تازه کردم

                       یک هزاروسیصدوشصت وشش بار تورا دراینه آه کشیدم

                                   یک هزاروسیصدوشصت وشش بار :

                                اراده کردم فراموشت کنم

                                          اما....

هزاربار راه رهایی را دیدم وچشم پوشیدم

                         هزاربار در خلوت یک پری مردم

                             هزاربار در اوج احساسم پرپر شدم

                                    این شد دنیای من

اونی که تنهاترینه                          حتی سایه هم نداره

این منم که خوبی هامو کسی هرگز نشناخته

اون که در راه رفاقت همه ی هستیش رو باخته

هر رفیق راهی با من                   دو سه روزی هم سفر بود

ادعای هر رفاقت       واسه من چه زود گذر بود

هر کی با زمزمه ی عشق            دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر                   همه ی دقایقم شد

اون که عاشق بود و عمری            از جدا شدن مترسید

همه ی هراس و ترسش               به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت                    چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن                     به وفا نکردیم عادت

 روزنه ای برای دیدنت

                   درون پیله ام هوای تازه بودنت نیست

      همه چیز ارام

                     همه چیز در سکوت یک پنجره خوابیده

                دلم در انزوای تنهاترین احساسم شکست

                برای تمام جز به جز خنده هایت

                                       برای کشف یک بوسه از نگاهت

                                              چه خوب بود وقتی میان یک هزار بار دیدنت

                                                          تازه بودی

      من خواهم رفت

                     فارغ از همه آرزوهایم

                                  از یک دنیا ندیدنت

                                   هنوزهم گاهی من باورم  می شود که زنده ام

 کاش تنها نبودم.........

                  فضای روشن قلبم را از دست دادم......همین

                                  ومن برای ندیدنت اشک میریزم 

   ومن برای نداشتنت حرف می زنم که فراموشم شود 

                        که تو فریبم داده ای....                                     

                     ایمنولوژی دانشگاه تربیت مدرس

پر بودم زمانی از کوله بار رهایی

         وامروز در آشیانه زندانیم

                               خویش را خواهم دید که میمیرد

               که دیگر لبانم داغی یک بوسه را نخواهند چشید

                                     هنوزهم  دارم 

  به آرزوی زیبایم 

   مدتیست در نگاه یک نفر فردا را جستجو می کنم

                             کاش همیشگی بماند

  من می هراسم از این شادی کوتاه

         به نگاه کسی ایمان پیدا کرده ام

        هر حسی که هست شیرین است 

            فراموشش کن....

               مدت هاست که از یادم رفته است....:

                     اینکه دیگر به نگاهش خیره نخواهم شد....

                            دیگه چیزی نمی تونم بنویسم

 تمام شد....

               من  دیگر به بازگشتت امیدی ندارم....

                            دوباره زندگی خواهم کرد.......

       هممون خودخواهیم همش به فکر خودمونو دنیای کوچیکو نموری که برای خودمون ساختیم هستیم

شاید به این فکر می کنیم که کی و کجا می تونیم یه آدمو خرد کنیم؟؟؟؟؟؟

         وای که چه ساده شدیم

                              چه بی ارزش؟؟؟؟؟؟

خیال می کنیم با شکستن دل یه آدم شاد که نه آروم می شیم...

   ولی خوب می دونیم آروم نمی شیم....

                      فقط مثل یه معتاد با یکبار      عادت می کنیم که....

          به روزهایی که همین نوشته ها محرومم خواهند کرد

                     من زنده ام به امید مرگ

           بعضی از بچه هامون قبول شدند

                               بعضی ها فقط مجاز

                     و بعضی .....

                               و بودند کسایی مثل من که منتظرند تاسال دیگه...

                                  اینو نوشتم که برام دعا کنید...

       من به نام او آبی شدم

   آبی ترین آرزو....................

     به امید اینکه شاید روزی بهترین شوم

                    من

  نمی دانم...               برای رسیدنش آرام می مانم

 من دوباره متولد شدم.....

                               عاری از هر نگاهی......!!!!!

                              به آسمان خیره شو       مرا خواهی دید.....

                  می روم وشاید هم برگشت....

                روزگاریست دست باد شانه هایم را  نمی لرزاند

                            آرام آرامم

             ساده خواهد آمد و زود فراموش

             هرچه هست                      باید باشد

                               این وجود من و توست

                         من عاشق شدم

              تنهای تنها...

            و این تمام دنیای من بود.....

                                من به وسعت خیال خویش می اندیشم

                                                    به آفتابی ترین روز.....

                       کاش می شد پروانه بود.......

    هزار بار صدایش را تکرار...

                         و امروز که می خواهم  تکرار کنم خواسته ام را...

                                    آه می کشم....

                                    و هزار بار ارزو کردم او را

                                     دیگر تمام شد

  مثل همیشه پر از شوق فریاد

    من آرام تر از سکوت

 ستاره های آبی سکوت

                           من به تمنایی رسیدم

   که آسمانش همه راز است و نیاز

  به نگاه هایت شاید دل خوش کرده بودم...

 امروز به آرامش آسمان ایمان آوردم ...

  نمی دانم ... شاید دیگر هیچ گاه .....

       مدت هاست که تمام شده...

                                                ساده وآرام 

                      فراموشت کردم   

شاید پرنده ای پر نزد

 شاید غروبش دل گیر باشد...

 وشاید دل من به اندازه پروانه ها  

             برای خندیدنت تنگ شده باشد...

                              آسمان من آبی خواهد شد