دیگر به صدای خود هم شک دارم

    کاش می شد راحتر بگویم که نمی توانم

                                      خسته ام

          آنقدر که بشود به بهانه خوابیدن 

                                                  برای همیشه رفت

    زنده خواهم ماند ولی پرم از بیهودگی

                      زنده خواهم ماند  ولی صدایم دیگر به آسمان نمی رسد

                  چه سود که من می خواهم  پا به پای بهار بدوم

 کاش.....

                نه آرزو جایز نیست

         تمام شد همه خواسته های زیبایم

فراموش شد دستان سردت

      من از سنگ شدم و دیگر نمی توانم از شادی یک کودک شاد شوم

                                            من پر شدم از پوچی...

              کاش یادت بماند که با هم  به آرزوهایمان لبخند زده بودیم

                 کاش فراموشت نشود که با هم شروع کرده بودیم

          و امشب تنها من هستم که خاطراتم را مثل اشک روانه می کنم

                                  یادت بماند:به پاک ترین صورت

                                                به شادترین نغمه

                    من زنده خواهم ماند....

                     پر از دوری...

                                 این روزها پرم از هیاهوی رسیدن

         پر از حقیقت پرواز

        من از اوج تا آسمان می خواهم بدوم

              شاید آنجا بشود بودن را احساس کرد

صورتم می سوزد از درد یک بوسه

                          یک بوسه زیر آب

                            یک بوسه از مهربانترین پری دریا

                           من او را با چشم دیدم

              آبی بود مثل تمام قصه های کودکیمان 

                     نه مغرور بود و نه عادت داشت

                           که تا آخر بمانیم ولی................

                                             نمی دانم چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

        به تمام خوبی ها خواستمش ولی... باز هم   

                               من تنها شدم

                                                 خیلی تنها

          به تنهایی بلوغ را  یاد گرفتم   

               نه نگاهایش را پاسخ می دهی ونه حرفهایش را می شنوی

          من غریب تر از دیروز منتظر بودنت خواهم نشست

                        دیگر نمی توانم به صدای .....

                 از آبی بیکران

              می خواهم پرواز را آسان بگیرم

                  به قول شما شاد شوم

                  به بودنم بهتر بیاندشم و

                      به صدایم بها بدهم

        دستانم را پر کنم از شور رسیدن

       من آرام تر از هر نگاهی به  جستجوی زیبایی هستم

                        به امید رها شدن از این همه دوری

                               مرا تنها نگذارید

                                                        چشمانم در آرزویتان پر پر خواهد شد...

                          پاهایم نا توانتر از دیروز به زمین وابسته تر 

                                                 به من فرصت رهایی بدهید 

                                            من می توانم هنوز هم از دستانتان پاکی را بیاموزم

 از روزی که دستانت را گرفتم  سردی را دوست دارم

                   به امید این همه احساس ؟؟

      دیگر نه می توانم با چشمانت هم صدا شوم و نه می توانم به آرزوهایت

                                               لبخند بزنم  

                               به  امید کدام احساس زنده بمانم؟؟؟؟؟

                                  دروغ شده ام و با  بهار هم دردودل نمی کنم

                         کاش هیچ گاه از سردی دستانت گله نمی کردم

            به جرم وسیع بودن باید برای همه از دلش می خواند

وما توانش را به صدا می بریم:                باید بگوید 

                   او باد است    

        من تنهاییش را دیدم دیدم که می گریست

                   او به یک کوه دل بسته بود 

                                   تنها گناهش همین بود؟؟؟؟