مریم  چه لطیف چه آرام...چه پاک

   و چه دوست داشتنی

                 نامم را فرشته ها بوسیدند ...

      و من به نام پاک ترین گلها مریم شدم.......

 نه...

 می دانم حیاط خانه یمان آنقدر کوچک است که نمی توان آسمان به آن بزرگی را دید

      صدای باران می آید ...

  من به آرامشش نیاز دارم

                     کاش کمی به ابرها نزدیک تر بودم

                                    من صدای باران را می پرستم و 

                                        به نوازش هایش ایمان دارم

                                   دستانم ناتوان است از بوییدن یک شاخه گل 

                                      کاش کمی زیبا تر بودم   

            پر از خاطره....

 من شاید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                       راستی کسی دیگر از من نمی پرسد که چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                      چرا چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 من !!!!!!!!!!

 من خسته نیستم

            من هنوز ایمان دارم

 من؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                       ولی من هنوز از فردا می ترسم.....

   هنوز هم اشکم را از مادرم پنهان می کنم

                          دستان خالی و پوچ

         چه خوش خیال که فردا می آید......

               دنیا پر از روییدن است

                     پس ایمان داشته باش