یک هزاروسیصدوشصت وشش بار نفس تازه کردم

                       یک هزاروسیصدوشصت وشش بار تورا دراینه آه کشیدم

                                   یک هزاروسیصدوشصت وشش بار :

                                اراده کردم فراموشت کنم

                                          اما....

هزاربار راه رهایی را دیدم وچشم پوشیدم

                         هزاربار در خلوت یک پری مردم

                             هزاربار در اوج احساسم پرپر شدم

                                    این شد دنیای من

اونی که تنهاترینه                          حتی سایه هم نداره

این منم که خوبی هامو کسی هرگز نشناخته

اون که در راه رفاقت همه ی هستیش رو باخته

هر رفیق راهی با من                   دو سه روزی هم سفر بود

ادعای هر رفاقت       واسه من چه زود گذر بود

هر کی با زمزمه ی عشق            دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر                   همه ی دقایقم شد

اون که عاشق بود و عمری            از جدا شدن مترسید

همه ی هراس و ترسش               به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت                    چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن                     به وفا نکردیم عادت

 روزنه ای برای دیدنت

                   درون پیله ام هوای تازه بودنت نیست

      همه چیز ارام

                     همه چیز در سکوت یک پنجره خوابیده

                دلم در انزوای تنهاترین احساسم شکست

                برای تمام جز به جز خنده هایت

                                       برای کشف یک بوسه از نگاهت

                                              چه خوب بود وقتی میان یک هزار بار دیدنت

                                                          تازه بودی

      من خواهم رفت

                     فارغ از همه آرزوهایم

                                  از یک دنیا ندیدنت